Sprawa zrzeczenia się uprawnienia alimentacyjnego nie jest wprost określona w przepisach prawnych. Nauka praw i orzecznictwo przyjmują, że zarówno obowiązek alimentacyjny, jak i odpowiadające mu prawo do świadczeń alimentacyjnych mają charakter ściśle osobisty. Przepisy kreujące obowiązek alimentacyjny są normami bezwzględnie obowiązującymi (art. 128 i nast. kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), które łączą prawo do alimentów ściśle z osobą wierzyciela.

Roszczenia alimentacyjne należą do tych kategorii roszczeń, których nie można się zrzec. Zawarta umowa dotycząca zrzeczenia się roszczeń jest nieważna (tak Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 1 marca 1952 r., C 751/51, NP 1953, nr 8-9, s. 154; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1961 r., 4 CR 86/61, OSNCP 1963 z. 5, poz. 98;  oraz postanowienie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 27 października 2006r., sygn. I ACz 794/06).

Odróżnia się jednak „ogólne” prawo do alimentów, od skonkretyzowanego w wyroku sądowym roszczenia o określone „raty” alimentów. Niekiedy wyrażana jest opinia, że takie roszczenie o określoną ratę nie jest już roszczeniem o charakterze osobistym i może być przeniesione na inną osobą, a zatem – konsekwentnie – można się go zrzec. Kwestia ta może jednak budzić kontrowersje. Z całą pewnością nie jest dopuszczalne zrzeczenie się „ogólnego” prawa do przyszłych alimentów przez ojca. Takie zrzeczenie się alimentów „na przyszłość” nie będzie skuteczne.